Een tijd lang was mijn relatie met AI er een van knippen en plakken. Ik vroeg iets, ik kreeg een antwoord in een venster, en dan deed ik het echte werk: het antwoord overnemen naar de plek waar het hoorde. De mail, het document, de site. De AI gaf advies. Ik was de uitvoerder.
Dat is stilletjes veranderd, en de meeste mensen hebben de verschuiving gemist omdat ze als een instelling binnenkwam in plaats van als een aankondiging.
Dit is deel 2 van een serie. In het eerste deel vertelde ik hoe ik mijn sites van WordPress haalde en ze nu volledig met Claude beheer. Dit deel gaat over het principe eronder.
Van venster naar gereedschap
De verandering heeft een naam die saai klinkt: remote connecties die standaard aanstaan. Connectors naar je mail, je agenda, je documenten, je publicatiekanaal, je socials. Niet iets wat je per geval aanzet, maar iets wat er gewoon is.
Het saaie van die naam verbergt wat er werkelijk gebeurt. Zolang AI in een chatvenster zit, blijft het op afstand. Het kan je vertellen wat je zou kunnen doen. Maar de laatste meter, het daadwerkelijk doen, blijft van jou. Zodra de assistent in je gereedschap zit, verdwijnt die afstand. Het advies en de uitvoering vallen samen.
In een eerder stuk schreef ik over de laatste meter: de plek waar waarde echt ontstaat, voorbij de demo, waar het rommelig wordt. Mijn punt was dat wie te ver van die laatste meter staat, niet kan oordelen wat er werkt. Default-on connecties draaien dat om. Ze zetten de assistent juist óp die laatste meter, naast jou, in het echte werk.
Hoe het er bij mij uitziet
Concreet, want anders blijft het een belofte. Mijn schrijf-, beeld-, distributie- en techniekstroom loopt nu door één omgeving.
Ik schrijf een artikel en het verschijnt als bestand op de juiste plek, klaar om live te gaan. Ik vraag om een cover en die wordt lokaal gegenereerd. Ik wil een nieuwsbriefeditie klaarzetten of een post inplannen en dat gebeurt via een connector, zonder dat ik ergens apart inlog.
Het verschil met een jaar geleden is niet dat de AI slimmer antwoordt. Het is dat het antwoord niet meer bij mij over de schutting komt. Het landt waar het hoort.
Dat voelt klein tot je het een week doet. Dan merk je dat de honderd kleine overdrachten per dag, het kopiëren, het plakken, het schakelen tussen tabbladen, samen een verrassend groot deel van het werk waren. Niet het denken. Het sjouwen.
De prijs, eerlijk
Hier wil ik niet versnellen, want dit is het deel dat ertoe doet. Standaard-aan betekent standaard toegang. Een assistent die kan uitvoeren, is een assistent die ergens bij kan. Bij je bestanden, je contacten, je verzonden berichten.
Dat is geen reden om het niet te doen. Het is een reden om er wakker bij te blijven. Gemak en toegang zijn dezelfde munt. Wie het gemak pakt zonder de toegang te zien, doet precies wat ik in het eerste stuk van deze serie een vorm van psychose noemde: een verhaal in je hoofd dat losraakt van wat er werkelijk gebeurt.
Mijn regel
Daarom houd ik mij aan één grens, en die is simpel genoeg om hem vol te houden.
Claude mag uitvoeren waar ik de uitkomst zie. Een stuk publiceren doe ik samen met de preview ernaast. Een bestand aanpassen zie ik veranderen voor mijn ogen. Maar iets wat de deur uit gaat zonder dat ik het zag, een mail, een bericht, een post die stil wordt verzonden, daar trek ik de lijn. Niet omdat de machine het niet kan. Omdat ik het dan niet meer controleer, en controle is het enige wat afstand op afstand houdt.
Die regel kost me iets. Hij maakt sommige dingen langzamer dan ze zouden kunnen zijn. Maar hij houdt mij op de laatste meter, en dat is precies waar ik volgens mijn eigen redenering hoor te staan.
De assistent is van adviseur tot uitvoerder geworden. Dat is een geschenk, zolang ik degene blijf die kijkt voordat er iets de deur uit gaat.
In het derde deel kijk ik naar wat Claude inmiddels concreet kan dat een jaar geleden nog niet kon, en hoe ik die mogelijkheden in de praktijk gebruik.
Dit is deel 2 van een serie over AI als uitvoerder. Lees deel 1: hoe ik van WordPress afstapte.