Het laatste wat WordPress van mij vroeg was een update. Een plugin wilde bijwerken, die bijwerking botste met een andere plugin, en de page-builder besloot dat dit een goed moment was om een blok kwijt te raken. Ik zat op een zaterdagochtend in een adminscherm te debuggen wat ik nooit had willen bouwen.
Toen ben ik gestopt. Niet met de site, met WordPress.
Dit is het eerste deel in een korte serie over wat er gebeurt als je AI niet als adviseur maar als uitvoerder inzet. Ik begin met het concrete verhaal, omdat het abstracte pas klopt als je het hebt zien werken.
Vier dingen die opstapelden
Het was niet één druppel. Het waren er vier, en ze liepen door elkaar.
De updates. Elke week iets bijwerken, en elke bijwerking een kleine gok of er iets breekt. Onderhoud at tijd op die ik liever aan schrijven gaf.
De builder. Ik vocht tegen het gereedschap. Blokken slepen, instellingen zoeken die ergens in een zijpaneel verstopt zaten, en output die zwaarder was dan de inhoud rechtvaardigde.
De afstand tussen idee en live. Inloggen, klikken, een concept opmaken, voorbeeld bekijken, weer terug. Tegen de tijd dat een gedachte gepubliceerd was, was de energie eruit.
En de stille zorg op de achtergrond. Hosting, kwetsbaarheden, de vraag wat er gebeurt als iemand een gat vindt in een plugin die ik drie jaar geleden installeerde en allang vergeten was.
Geen van die vier was groot genoeg om alleen de overstap te rechtvaardigen. Samen werden ze ondraaglijk.
Wat ervoor in de plaats kwam
Mijn sites draaien nu op Astro, statisch, op Cloudflare. Geen database, geen adminpaneel, geen plugins. De inhoud is gewoon tekst in bestanden. En het beheer ervan doe ik door tegen Claude te praten.
Dat klinkt abstracter dan het is, dus concreet. Vier dingen die WordPress en een rij losse tools voor me deden, lopen nu door één plek.
Schrijven en publiceren. Ik schrijf het stuk, Claude zet het als bestand klaar in de juiste map, controleert of het klopt en zet het live. Geen CMS ertussen. De tekst die ik schrijf is de tekst die verschijnt.
Beeld. De cover bij dit artikel is lokaal gegenereerd, op mijn eigen machine, zonder stocksite of plugin. Eén opdracht, een paar minuten wachten, klaar.
Distributie. De nieuwsbrief en de socials lopen via connectors. Vanuit dezelfde omgeving waarin ik schrijf, kan ik een editie klaarzetten of een post inplannen, zonder vijf tabbladen open te hebben.
De techniek eronder. Schema, sitemaps, meertaligheid, de build, de deploy. Dat deed vroeger een handvol plugins, vaak half. Nu zit het in de code en controleert Claude het bij elke wijziging.
Wat ik verloor, en wat niet
Ik ben eerlijk: ik heb iets ingeleverd. De klik-en-zie-het-meteen van een visuele builder is weg. Voor iemand die niet met code wil werken, is dit geen vrije overstap.
Maar ik heb minder ingeleverd dan ik dacht. De drempel die ik vreesde, het technische, bleek precies het deel dat Claude wegneemt. Ik beschrijf wat ik wil, het vertaalt dat naar code, en als het breekt zie ik het in de preview voordat het live gaat.
Wat ik terugkreeg is moeilijker te meten maar belangrijker: de afstand tussen een idee en een gepubliceerd stuk is bijna nul geworden. Geen onderhoud meer dat aan mijn weekend knabbelt. Geen stille zorg over een gat in een vergeten plugin.
Mijn regel
Er is een keerzijde, en ik wil hem niet wegpoetsen. Als je AI laat uitvoeren, geef je het toegang. Tot je bestanden, je publicatiekanaal, straks je mail of je agenda. Gemak en toegang zijn hetzelfde ding van twee kanten bekeken.
Daarom houd ik één regel aan. Claude mag uitvoeren waar ik de uitkomst zie. Een stuk publiceren: ja, want ik lees de preview. Een bestand aanpassen: ja, want ik zie de wijziging. Maar iets stil versturen, een mail of een bericht dat de deur uit gaat zonder dat ik het zag, dat doet het niet voor mij. De grens ligt niet bij wat de machine kan. Hij ligt bij wat ik nog met eigen ogen controleer.
WordPress vroeg mijn aandacht voor onderhoud. Deze opzet vraagt mijn aandacht voor controle. Dat is een betere ruil dan hij klinkt, want het eerste was werk dat ik niet wilde, en het tweede is het werk dat er werkelijk toe doet.
In het volgende deel ga ik in op wat dit principieel betekent, nu remote connecties standaard aanstaan en de assistent niet langer in een chatvenster blijft zitten maar in je gereedschap gaat wonen.
Dit is deel 1 van een serie over AI als uitvoerder. Lees ook het achterliggende stuk over AI-psychose en de laatste meter.