Robert Scoble deelde dit weekend een verslag van een Builder Day van Anthropic. Een nettere term voor een hackathon, schrijft hij zelf. Honderden bouwers, van over de hele wereld, een dag lang in het Ferry Building in San Francisco. Bij SHACK15, een van de mooiste plekken van de stad, met uitzicht over de baai.
Inmiddels is er een tweede bron. Anthropic bevestigde de dag op 17 juni via het eigen ontwikkelaarsaccount @claudedevs: driehonderd bouwers, een zaterdag lang, en een eigen rondje langs de winnende demo’s. Het officiële etiket is trouwens niet Builder Day maar Claude Build Day. Wat Scoble vanaf de zijlijn beschreef, staat nu ook bij de organisator zelf.
Er hing een dubbel gevoel. De dag was aangekondigd als Claude Fable 5 Build Day, helemaal opgehangen aan het nieuwe model, met een prijzenpot van 150.000 dollar aan Claude-credits voor drie finalisten. Maar de avond ervoor was Fable uit de lucht gehaald, precies het model waar veel teams net mee waren gaan bouwen. Een paar vertelden Scoble dat ze het misten, omdat het in de paar dagen dat het er was beter aanvoelde dan alles wat ze eerder hadden geprobeerd. Maar dat is niet wat me bijbleef. Wat me bijbleef is dat ze doorbouwden, op Opus 4.8, en in één dag dingen lieten zien die er een jaar geleden niet hadden kunnen zijn.
Anthropic loofde een prijzenpot uit voor drie finalisten en deelde in de recap daarnaast een bredere set winnende demo’s. In de thread zette het bedrijf de top drie met naam en toenaam neer: Tekton won de eerste plaats (Holly Tang en Austin Burgess), Sim Francisco werd tweede (Tanmayi Priya Dasari en Tejas Prabhune) en Custom Universe derde (Jake Stevens en Mauricio Pereira). Anthropic bedankte ook Cerebral Valley, dat de dag mee organiseerde. De drie winnende demo’s staan als video in die thread, en hieronder link ik per team naar de bijbehorende clip. Scoble lichtte de zeven uit die hem het meest opvielen, met hun presentaties op video. Ik heb die zeven bekeken en uitgeschreven. Hieronder per team wat ze maakten en, belangrijker, hoe ze het voor elkaar kregen.
De zeven teams
Doge House Babble. Eén kamer op het web waar iedereen ter wereld samenkomt en praat. Je spreekt in je eigen taal, de ander hoort het in de zijne. Live vertaald, met Opus 4.8 onder de motorkap en een AI-stem die het uitspreekt. Ben liet het werken met een Chinese spreker erbij, in twee browservensters tegelijk, zodat je beide kanten zag. Simpel idee, en precies daarom sterk.
Custom Universe (derde plaats). Jake Stevens en Mauricio Pereira, twee mensen die elkaar die ochtend pas ontmoetten, met een achtergrond in robotica-onderzoek aan MIT. Ze bouwden een 3D-scene die je in real time kunt bewerken: objecten verwijderen, een blikje van je bureau scannen met je telefoon en als 3D-model in de scene zetten, of de ruimte met taal veranderen in een patio. De toepassing is serieuzer dan de demo. Het levert synthetische trainingsdata voor robots: scan een machine met knoppen, zet hem in een scene, en train je model in een omgeving die nog niet bestond. Het mooiste detail kwam uit de bouw zelf. De maker had dit een jaar eerder al geprobeerd en kreeg het niet rond. Nu vond Opus in Ultracode-modus een variant van zijn beeldmodel die hij zelf nooit had ontdekt, eentje die delen van de scene cachet zodat je alleen hoeft te hertekenen wat verandert. De inferentie draaide op een H100 bij Lambda, die Claude via SSH op afstand bediende. Bekijk de demo van Custom Universe.
Tekton (eerste plaats). Een reconstructie-engine voor historische gebouwen. Je geeft het een gebouw, Opus doet het onderzoek, vindt bouwtekeningen, foto’s en schema’s, en zet daaruit een volledig 3D-model in elkaar. Holly Tang en Austin Burgess toonden een van de oudste houten gebouwen van China, met de rode kleuren van duizend jaar terug en een eerste-persoonsblik langs de Boeddha’s, elk met uitleg. Wat het serieus maakt: elk onderdeel linkt terug naar het brondocument waaruit het komt, en een agent-loop bewaakt tijdens het onderzoek dat het model niets verzint. Als test lieten ze het de Notre-Dame reconstrueren. Klik op een toren, of zelfs op het hoofd van een beeld, en je ziet het document met de afmetingen erachter. Voor musea, historici en het herbouwen van wat verloren ging. Bekijk de demo van Tekton.
Wild Earth. “Stel je een planeet voor waar je tegen kunt praten.” Jade bouwde een natuurlijke-taallaag bovenop geospatiale modellen en satellietbeeld. Normaal vraagt zo’n model zware GIS-code, geen mens komt erbij. Nu stel je een vraag als “waar vind ik kelpwouden zoals bij Monterey?” en het vertaalt die naar een plek, zoekt over de hele aarde naar vergelijkbare ecosystemen, en haalt er de relevante papers van arXiv en Google Scholar bij. Ze bouwde het alleen, zonder expert te zijn in ecologie of GIS. Precies dat is het punt: de drempel om een heel vakgebied te bevragen viel weg.
Sim Francisco (tweede plaats). Tanmayi Priya Dasari en Tejas Prabhune van UC Berkeley simuleerden de bevolking van de stad. Elke agent is een echte demografische doorsnede, getrokken uit de geanonimiseerde Census-microdata van de county, met de juiste bevolkingsgewichten. Daarmee voorspel je hoe de stad reageert, op een verkiezing of een productlancering, voordat het echt gebeurt. De bouw is wat me boeide. De backend werd vrijwel volledig autonoom door Claude gemaakt, met een verifier die het dwong te kloppen met voorspellingsmarkten als Kalshi en Polymarket en met historische uitkomsten. Een critic-agent betrapte Claude er zelfs op dat het in de prompt smokkelde, en corrigeerde dat zelf. Ze mikken op de trage, dure pollingindustrie, waar een grote peiling tweehonderdduizend dollar kost. Bekijk de demo van Sim Francisco.
Spark AI. Julia Wu bouwt vergunningsintelligentie voor energie-infrastructuur: datacenters, zonneparken, batterijopslag. Een klant vroeg haar niet waar een vergunning nodig was, maar waar je überhaupt nog een datacenter mág bouwen, want dat weet niemand. Op de dag zelf zette ze daar een kaart van. Drieduizend counties, veertigduizend jurisdicties, met Opus 4.8 die utiliteitsdossiers, vergadernotulen, artikelen en wat lokale mensen op social media schrijven doorzocht. Het model rangschikte de counties in tiers op regelgeving én sentiment, en je kunt inzoomen op de mensen met wie je daar zult moeten praten. Alles in een uur of twee. Ze brandde haar eerste vijfhonderd credits op binnen het eerste uur.
Generation Lab. Anita’s bedrijf doet al twintig jaar onderzoek naar gezond ouder worden. Ze goten miljarden datapunten in Bell, een persoonlijke gezondheids-AI die je via een sms bereikt. Je voert je data in, van een Oura-ring, Whoop, bloedtesten of een PDF, en een set agenten leest het uit. Bell schat waar je op de verouderingscurve zit, per orgaan, en waar je over vijf of tien jaar staat als je zo doorgaat. Drie blikjes cola per dag, en je ziet wat dat doet. Maar ook: wat je terugwint zodra je vandaag iets verandert.
Wat deze dag laat zien
Zeven heel verschillende projecten, en toch lopen er een paar lijnen dwars doorheen. Die lijnen zijn de eigenlijke les.
- Het model doet het zware werk, jij geeft de richting. Bij Custom Universe vond Opus een modelvariant die de maker zelf nooit had gevonden. Bij Sim Francisco bouwde Claude de hele backend. Bij Spark verwerkte het duizenden counties in twee uur. Het werk verschuift van zelf bouwen naar goed opdragen en controleren.
- Verifiëren zit in het ontwerp. De sterkste teams bouwden een tweede agent die het werk tegenspreekt. Een verifier tegen echte markten, een critic die smokkelen betrapt, een onderzoeks-loop die hallucinatie blokkeert. Niet als nette toevoeging, maar als kern van hoe het werkt.
- Alles wortelt in echte data. Census-microdata, bouwtekeningen met bronverwijzing, utiliteitsdossiers, satellietpassages. Geen losse verzinsels, maar antwoorden die je terug kunt voeren naar waar ze vandaan komen.
- Natuurlijke taal opent dichte vakgebieden. GIS, gezondheidsdata, vergunningen, talen. Steeds werd een muur van vakkennis vervangen door een vraag in gewone woorden.
- Kleine teams, grote dingen. Een solobouwer zonder ecologie-achtergrond. Twee mensen die elkaar die ochtend ontmoetten. Het gaat niet meer om hoeveel handen je hebt.
Wat mij opviel
Twee dingen wil ik er kritisch naast leggen, want anders wordt het te makkelijk.
Het eerste is het verschil tussen een demo en een product. Wat hier op één dag ontstaat is indrukwekkend, maar een hackathon-demo die het op het podium doet, is iets anders dan iets dat maanden later nog overeind staat bij echte gebruikers. Sim Francisco is daar het scherpste voorbeeld. Een gesimuleerde bevolking die binnen twee procentpunt voorspelt klinkt geweldig, maar peilen is moeilijk omdat mensen zich niet gedragen zoals hun demografie suggereert. Dat een model dat goed doet op het verleden, betekent niet dat het de volgende verrassing ziet aankomen. De voorzichtigheid die echte polling traag en duur maakt, zit daar deels niet voor niets.
Het tweede is de afhankelijkheid van één model. Fable was net weg, en iedereen viel terug op Opus 4.8 en bouwde door. Mooi om te zien, maar het laat ook zien hoe dicht deze projecten tegen één leverancier aan liggen. En er zit een ongemakkelijke laag in Spark: een kaart die laat zien waar je datacenters mág bouwen, terwijl de weerstand in het land juist groeit omdat diezelfde datacenters energie en water vragen. Het gereedschap is knap. De vraag of we het zo moeten inzetten, beantwoordt het niet.
Maar dat zijn kanttekeningen, geen tegenwerpingen. De grondtoon van die dag was er een van mensen die met plezier iets maken dat er nog niet was. Scoble noemde het een voorrecht om rond te lopen tussen mensen die de toekomst bouwen. Na het bekijken van die zeven presentaties snap ik precies wat hij bedoelt. En het beste nieuws is dat het gereedschap waarmee ze het deden, voor jou ook klaarstaat.
Wil je de winnaars uit eerste hand lezen? Anthropic zette ze zelf op een rij: Meet the winners of our Claude Opus 4.8 Build Day hackathon.
Dit stuk verscheen ook in het Engels: Builder Day in San Francisco: what seven teams built in a single day.