Er is een zin in het gesprek waarvan ik dacht: dat had ik een half jaar geleden niet geloofd. Een van de makers van Claude Code zegt dat hij waarschijnlijk de helft van zijn programmeerwerk inmiddels op zijn telefoon doet. Niet bekijken, niet goedkeuren. Starten en aansturen.
Hij heeft zoveel agents tegelijk lopen dat hij ze net zo goed vanaf zijn telefoon kan beginnen. Hij start iets op zijn computer, neemt het via een afstandsbediening over op zijn telefoon, en loopt weg. Koffie halen, even rondlopen, ondertussen kijken hoe de agents ervoor staan, en misschien nog eentje starten.
Het verhaal van de bank
Het mooiste detail komt van een collega. Die zag de laptop van de maker dagenlang op kantoor liggen. Aangesloten, scherm op slot, niemand erachter. Eerst dacht ze dat hij hem vergeten was. Maar het bleef gebeuren, en ondertussen zag ze hem gewoon pull requests landen. Toen ze het vroeg, was het antwoord simpel: ja, ik code vanaf mijn bank. Dat was de week waarin de afstandsbediening echt goed werd.
Wat me eraan bevalt, is dat niemand dit had gepland. Het werd mogelijk, dus het gebeurde. En ineens is het bureau niet meer de plek waar het werk zit, maar hooguit de plek waar het soms begint.
Hoe de werkplek eruitziet
De vorm eronder is ook veranderd. Vroeger had hij zes terminal-tabs open met zes kopieën van dezelfde codebase, en sprong hij ertussen. Nu is het één tab, met een nieuwe agent-weergave die al het werk overzichtelijk houdt, en een desktop-app die het kopiëren van die codebases zelf regelt. Geen gepruts met checkouts meer.
En soms gaat het nog losser. Hij is in gesprek met iemand, er ontstaat een idee, en hij start ter plekke een agent. Praat ertegen met spraak, laat het bouwen, en hoeft niet eens terug naar zijn computer.
De kanttekening
Dit klinkt als een verhaal over een handige gadget, en deels is het dat ook. Maar er zit een serieuzere kant aan die ik er niet uit wil laten. Als werk niet meer aan een plek of een scherm vastzit, gebeurt het ook overal. Het bureau dwong vroeger een grens af: hier werk je, daar niet. Die grens trek je nu zelf, of je trekt hem niet.
Voor mij is dat de echte les. Het is prachtig dat ik onderweg een agent kan starten en dat het werk doorloopt terwijl ik iets anders doe. Maar de vrijheid om altijd te kunnen werken is ook de verleiding om altijd te werken. De techniek geeft me die ruimte. Wat ik ermee doe, blijft aan mij.
Deel 5 van een serie over hoe de makers van Claude Code er zelf mee werken. Eerder: de bug was al gefixt voordat ik begon en ik stapte van Plan mode af.