In een gesprek over hoe het team achter Claude Code zelf werkt, valt een terloopse zin die me bijbleef. De vraag was simpel: wat is je go-to functie als je naast de agent zit te werken? Het antwoord van Boris, een van de makers, ook simpel. “Dat was vroeger Plan mode. Die gebruik ik niet meer.” En wat dan wel? “Auto mode. Voor alles.”
Ik moest erom lachen, want ik betrapte mezelf precies op dezelfde verschuiving. Zonder erbij na te denken was Plan mode uit mijn werkdag verdwenen. Dit stuk gaat over waarom, en over het ene moment waarop ik nog twijfel.
Waar Plan mode voor was
Even terug naar wat het deed. In Plan mode bedenkt het model eerst een aanpak en legt die aan je voor, voordat er ook maar één regel code verandert. Je leest het plan, keurt het goed, en dan pas gaat het aan de slag. Een tussenstap die vertrouwen geeft.
Die stap was er niet voor niets. Bij de oudere modellen, grofweg Opus 4 tot en met 4.5, hielp dat planmoment echt. Het model had baat bij die expliciete denkronde voordat het begon. Maar Boris wijst op iets dat ik ook merk: vanaf de nieuwere modellen, zeker vanaf 4.7, is die planstap niet meer nodig. Het model plant onderweg, terwijl het werkt. De aparte ronde vooraf voegt weinig meer toe.
Waarom Auto mode beter past
Auto mode draait het om. Je geeft je opdracht, de agent begint meteen, en jij loopt door naar het volgende. Geen plan dat eerst op je goedkeuring wacht. Voor mij is dat de hele winst: ik start een agent, en in plaats van ernaast te blijven zitten kijken, start ik de volgende. Of ik haal koffie.
En de veiligheid dan, denk je meteen. Vroeger kreeg je bij elke gevoelige actie een permissie-prompt: mag dit commando draaien, ja of nee. Klinkt zorgvuldig. Maar in de praktijk gebeurt iets menselijks: als je negen van de tien keer “ja” klikt, glijden je ogen over de tiende heen. Auto mode laat een apart model meekijken dat verdachte acties tegenhoudt. Niet jij die honderd routineverzoeken wegklikt, maar aandacht die alleen naar het ene ding gaat dat er echt toe doet. Dat is, tegen mijn eerste intuïtie in, veiliger dan alles zelf lezen.
En toch, bij het brainstormen
Hier wordt het eerlijk. Soms, als ik nog aan het uitdenken ben en niet aan het bouwen, voelt Plan mode nog steeds prettiger. Alsof ik er even bij ga zitten en samen hardop nadenk voordat er iets gebeurt.
Maar als ik het test, klopt dat gevoel niet. Auto mode komt net zo goed tot een plan, alleen schrijft het er meteen omheen. De uitkomst is niet slechter. Dus is het een goede vraag waarom ik Plan mode dan toch nog soms aanzet.
Het antwoord ligt niet in de techniek, maar in mij. Ik vind dat plan op mijn scherm gewoon prettig. Het geeft me een gevoel van grip, ook al voegt het functioneel niets toe. Boris zegt in datzelfde gesprek precies dat: sommige mensen blijven het gebruiken omdat ze dat tussendocument fijn vinden. Geen noodzaak dus. Een gewoonte die geruststelt.
En daar is niets mis mee, zolang ik weet dat het dat is. Een voorkeur is iets anders dan een vereiste. Het is goed om te merken wanneer je iets doet omdat het moet, en wanneer omdat het vertrouwd voelt.
De proef op de som
Het aardige is dat het bewijs onder dit stuk ligt. Deze serie, en de meeste artikelen op deze site, maak ik met Auto mode. De agent draait, ik denk mee, het werkt. Geen plan dat eerst om mijn handtekening vraagt, en toch geen moment waarop ik de grip kwijt was.
Dat is dezelfde lijn die door mijn andere stukken loopt over AI die uitvoert: laat het werk doen, zolang ik zie wat er gebeurt en zelf kies wanneer het op volle kracht gaat. Plan mode loslaten is daar een kleine oefening in. Niet omdat de tussenstap slecht is, maar omdat ik hem niet meer nodig heb, en dat zelf wilde voelen voordat ik hem wegliet.
Dit is het eerste deel van een serie over hoe de makers van Claude Code er zelf mee werken, en wat ik daarvan overneem. Meer over AI als uitvoerder: hoe ik van WordPress afstapte en één woord, een vloot agents.