Een van de makers van Claude Code vertelt een verhaal dat me even stil maakte. Hij had een klein stukje functionaliteit uitgebracht, er zat een randgeval in dat hij over het hoofd had gezien, en iemand meldde de bug. Hij nam zich voor het die avond te fixen. Maar terwijl zijn eigen Claude aan het werk was, kwam er een melding: wacht even, een andere Claude heeft dit al opgelost.
Hij snapte er niets van. Hij had met niemand over deze functie gesproken. Dus hij vroeg een collega hoe dat kon. Het antwoord: die collega had een routine draaien die bugmeldingen oppakt die na vijf uur nog geen reactie hebben gekregen, er een fix voor plaatst, en de makkelijk te verifiëren gevallen zelf samenvoegt.
Werk dat zichzelf oppakt
Het is geen los geval. Dezelfde collega zette eerder een routine op rond een nieuwe spraakfunctie: elk ticket, elke issue, elke bugmelding daarover wordt automatisch opgepakt, en zijn Claude plaatst proactief een fix en stuurt hem de pull request. Toen dat werkte, dacht hij: er komt zoveel andere feedback binnen die blijft liggen. Dus daar zette hij ook een routine op.
De maker zegt het bijna terloops: Claude vertelt me nu voortdurend dat iemand anders het al heeft opgelost. Er is altijd wel de Claude van een ander die ermee bezig is. En het gaat verder dan bugs. De routines bewaken elke pull request. Reageren op review-opmerkingen, een falende build repareren, een rebase doen. Dingen die je vroeger zelf moest doen. Hij zegt: dat heb ik in lange tijd niet meer gedaan.
De volgende sprong
Wat hier onder zit, noemt hij een nieuwe sprong. Een tijd geleden was de stap: ik schrijf de broncode niet meer, ik praat met een agent en die schrijft het voor me. Nu is de stap: ik praat niet eens meer met een agent. Ik praat met een routine, en die stuurt Claude voor mij aan.
Ik doe een heel kleine versie hiervan op deze site. Er draait een worker die op vaste tijden mijn ingeplande artikelen live zet, zonder dat ik aan het toetsenbord zit. Niets in vergelijking met een routine die bugs fixt, maar het idee is hetzelfde: werk dat doorgaat terwijl ik er niet ben.
Wat het met werk doet
Het ongemakkelijke en het mooie zitten hier dicht bij elkaar. Als werk af kan zijn voordat je eraan begint, wordt de vraag wat jouw rol dan nog is. Het antwoord is niet minder werk, maar ander werk. Jij bent niet meer degene die de fix typt. Jij bent degene die bedenkt wat de moeite waard is om te bouwen, en die beoordeelt of de fix klopt.
Dat is wennen. Maar het is ook een opluchting. De saaie laag verdwijnt, en wat overblijft is het deel waar een mens echt het verschil maakt.
Deel 4 van een serie over hoe de makers van Claude Code er zelf mee werken. Eerder: verificatie is niet je unit-test en ik stapte van Plan mode af.