Er is één idee uit het gesprek met de makers van Claude Code dat volgens hen bijna iedereen verkeerd begrijpt. Het gaat over verificatie. Vraag een ontwikkelaar wat dat is, en je hoort: unit-tests, een linter, een type-check. Logisch, want dat zijn precies de dingen die makkelijk te automatiseren zijn. Ze waren ook al lang geautomatiseerd.
Maar dat is niet wat zij bedoelen. Verificatie voor een agent is iets anders, en simpeler om te zeggen dan om te doen: kan de agent het ding zelf draaien?
Het model dat zichzelf testte
Ze vertellen een moment dat ik me goed kan voorstellen. Bij Opus 4 koppelden ze het model los en gaven het de opdracht: bouw een functie, en test jezelf in de terminal. Het opende een eigen Claude-sessie en testte zijn eigen werk. Toen was dat verbluffend. Nu is het gewoon: loops die draaien tegen een iOS-simulator, een Android-simulator, een echte desktop via computergebruik.
Een van de makers werkt aan de desktop-app en beschrijft hoe dat eruitziet. Er is een vaardigheid die Claude leert de lokale app op te starten. Claude opent de app, klikt zelf door een nieuw stuk interface om het uit te proberen, test de randgevallen, en als er iets stuk is fixt het dat en checkt opnieuw. Niet de mens die controleert of het werkt. De agent die het zelf doet.
De fout die je niet twee keer maakt
Hier zit het principe onder dat me het meest bijbleef. Als Claude een fout maakt, zegt de maker niet: doe het de volgende keer anders. Hij laat het de fout vastleggen, in het instructiebestand of in een nieuwe vaardigheid. Daardoor maakt de agent diezelfde fout niet opnieuw. En dat is precies waarom een agent vrijwel eindeloos kan doorwerken: elke misser maakt het systeem een beetje beter in plaats van dat jij er telkens bij moet.
Hoe ik het zelf doe
Op deze site is mijn verificatie kleiner, maar het idee is hetzelfde. Voordat een artikel live gaat, draait er een build, een check op de publicatieplanning, en een lokale preview. Niet omdat een tekst compileert, maar omdat ik wil zien dat het klopt voordat het de wereld in gaat.
Een klein voorbeeld uit het maken van deze serie zelf. Het eerste omslagbeeld kwam er fotografisch uit, terwijl de stijl van deze site juist op zeefdruk leunt. Dat zag ik pas door het naast een bestaand beeld te leggen en te draaien. Verificatie is niets anders dan dat: niet aannemen dat het goed is, maar het laten zien.
Dat is de stap die het verschil maakt tussen een agent die je moet bewaken en een agent die je kunt vertrouwen. En vertrouwen is precies wat je nodig hebt om hem zijn gang te laten gaan.
Deel 3 van een serie over hoe de makers van Claude Code er zelf mee werken. Eerder: vertel het model minder en ik stapte van Plan mode af.