Een van de makers van Claude Code noemt zichzelf een context-minimalist. Zijn filosofie: vertel het model alleen wat het moet weten, en laat het de rest zelf uitzoeken. Dat ging regelrecht tegen mijn intuïtie in.
Mijn eerste reactie was de verkeerde. Ik dacht: meer context is toch beter? Hoe meer ik uitleg, hoe minder ruimte voor misverstanden. Dat klinkt logisch. Het klopt alleen niet.
Te veel uitleg is micromanagen
De makers leggen het uit met een beeld dat bleef hangen. Als je het model te veel context geeft, ben je het eigenlijk aan het micromanagen. Je schrijft de route helemaal voor, terwijl het model soms een betere weg naar dezelfde uitkomst kent. Door alles dicht te timmeren neem je die mogelijkheid weg.
Ik herken het van mezelf. In mijn instructiebestand voor deze site stond op een gegeven moment van alles: hoe een artikel moest, welke stappen in welke volgorde, wat vooral niet mocht. Goedbedoeld. Maar elke regel die ik toevoegde was ook een regel die het model moest gehoorzamen in plaats van zelf nadenken. Toen ik flink schrapte, werd het werk niet slechter. Het werd losser, en vaak beter.
Van prompt engineering naar bijna niets
Er zit een lijn in die de makers mooi schetsen. Bij Sonnet 3.5 moest je aan prompt engineering doen: precies de juiste woorden vinden. Bij Opus 4 ging het om context engineering: de juiste informatie meegeven. Maar bij de modellen van nu doe je dat allebei steeds minder. Je geeft het kleinst mogelijke systeem-prompt, het kleinst mogelijke setje gereedschap, en dan laat je het model het uitzoeken.
Dat is geen luiheid. Het is vertrouwen dat het model genoeg kan om zijn eigen pad te kiezen, zolang je het een manier geeft om de context op te halen die het nodig heeft. De kunst verschuift van veel vertellen naar goed kiezen wat je weglaat.
Waarom dit moeilijk voelt
Minder zeggen voelt als minder grip, en dat is precies waar het schuurt. Een lange, gedetailleerde instructie geeft het gevoel dat je in controle bent. Maar dat gevoel is deels schijn. Je controleert de woorden, niet de uitkomst.
Voor mij is dit dezelfde les als bij Plan mode loslaten. Grip zit niet in alles vooraf dichttimmeren. Grip zit in zien wat eruit komt en bijsturen waar het nodig is. Een agent die ruimte krijgt, verrast je vaker positief dan een agent die je aan een kort touwtje houdt.
Sinds ik minder voorschrijf, kiest het model vaker een route waar ik zelf niet op was gekomen. Met al die regels had ik dat juist onmogelijk gemaakt.
Deel 2 van een serie over hoe de makers van Claude Code er zelf mee werken. Eerder: ik stapte van Plan mode af.