De meeste stukken over nieuwe AI-mogelijkheden lezen als een datasheet. Sneller, groter, meer. Daar heb je weinig aan, want een mogelijkheid betekent pas iets als iemand laat zien wat hij ermee doet.
Dus geen lijst. Dit is wat Claude inmiddels voor mij kan dat een jaar geleden nog niet lukte, gezien vanaf mijn eigen werktafel.
Dit is deel 3 van een serie. In deel 1 ging ik van WordPress af, in deel 2 verschoof de assistent van adviseur naar uitvoerder. Hier wordt het praktisch.
Het werkt in mijn echte spullen
De grootste verandering is niet zichtbaar in een demo. Het is dat Claude in mijn eigen omgeving werkt. Mijn bestanden, mijn site, mijn kanalen. Niet een schoon voorbeeldproject, maar de rommelige werkelijkheid waarin ik elke dag zit.
Een jaar geleden gaf ik context door te plakken. Nu leest het de map, ziet de structuur, en past zich aan hoe ik het al deed in plaats van een eigen versie op te dringen. Dat verschil klinkt klein en verandert alles. Het scheelt het verschil tussen iemand die advies geeft over jouw werk en iemand die jouw werk kent.
Het werkt door terwijl ik iets anders doe
Wat me het meest verraste: ik kan een taak wegzetten en verder met iets anders. De beeldgeneratie voor een cover draait een paar minuten op de achtergrond terwijl ik aan de tekst schrijf. Een grotere klus kan ik laten lopen en ik krijg een seintje als het klaar is.
Dat verandert de toon van het werk. Het voelt minder als een gereedschap dat ik bedien en meer als iets dat naast me werkt. Ik hou niet van die vergelijking als ze te groot wordt gemaakt, maar in het klein klopt ze: het wachten is uit de lus gehaald.
Het laat zich inrichten naar mijn manier
De mogelijkheid die ik het minst had verwacht te waarderen, zijn de vaste werkwijzen die ik kan vastleggen. Mijn schrijfstem, mijn regels, mijn vaste controlestappen. Eén keer goed opgeschreven, en daarna pakt het die elke keer mee.
Voor mij betekent dat concreet: ik schrijf Nederlands en Engels apart, geen letterlijke vertaling, en na elke tekst loopt er een vaste opschoonronde overheen die AI-trekjes eruit haalt. Dat is geen toeval meer dat ik per keer moet afdwingen. Het zit in de manier waarop ik het heb opgezet.
Mijn beeldpijplijn is daar het scherpste voorbeeld van. Ik heb één keer een scriptje gebouwd dat lokaal een beeld genereert, het optimaliseert en op de juiste plek in mijn site zet. Sindsdien is een cover één opdracht. Geen stocksite, geen abonnement, geen plugin. De cover boven dit stuk is er zo gemaakt.
Waar ik nog steeds zelf de hand op houd
Niets van dit alles haalt de mens uit de lus, en dat wil ik ook niet. In het vorige deel beschreef ik mijn regel: Claude mag uitvoeren waar ik de uitkomst zie, maar niets gaat stil de deur uit. Die regel geldt nog steeds, juist nu het meer kan.
Want dat is de echte verschuiving van het afgelopen jaar. Het is niet dat de antwoorden slimmer klinken. Het is dat de assistent dichter bij mijn echte werk is komen staan, kan doorwerken terwijl ik leef, en zich laat vormen naar hoe ik wil werken. Dat is veel waard. Het is ook precies waarom ik blijf kijken voordat er iets live gaat.
De mogelijkheden groeien sneller dan mijn gewenning eraan. Dat is geen klacht. Het is de reden dat ik deze serie schreef: niet om de techniek op te hemelen, maar om voor mezelf scherp te houden waar het gemak ophoudt en mijn oordeel begint.
Dit is deel 3 van een serie over AI als uitvoerder. Begin bij deel 1: hoe ik van WordPress afstapte.