Aan het eind van het gesprek zet een van de makers zijn ondernemerspet op en haalt een favoriete case aan. Het is een artikel uit de Harvard Business Review uit de jaren 90, over computers. De vraag toen: de computers zijn er, waarom zien we de productiviteitswinst niet?
Het antwoord van destijds is precies waarom dit verhaal nu weer telt.
De archiefkast moest weg
Wat bedrijven in het begin deden, was de computer ernaast zetten. Je hield je papieren archiefkast, je pen en je bestaande proces, en daarnaast stond een apparaat dat iets deed. Zo kreeg je de winst niet. Wat je moest doen was radicaler: gooi de archiefkast weg. Gooi het papier en de pennen weg. Zet de computer in het midden, en laat elk proces er doorheen lopen.
Pas toen de computer het hart van het werk werd, in plaats van een hulpje aan de zijkant, kwam de winst los. Dat duurde toen tien tot vijftien jaar.
Hetzelfde gebeurt nu met AI
De parallel is ongemakkelijk herkenbaar. De meeste bedrijven zetten AI vandaag precies zo neer: ernaast. Een tool erbij, een abonnement, een chatvenster naast het bestaande proces. En dan verbazen ze zich dat de grote sprong uitblijft.
De bedrijven die het wél doorhebben, zegt de maker, doen het andersom. Zij zetten Claude in het midden van alles. Bij Anthropic zelf is dat goed te zien. Wie binnenkomt, stelt zijn vragen niet aan collega’s, maar aan Claude. Een vraag? Claude. Een code-review? Claude. Een security-review? Claude. Het zit niet aan de zijkant van het werk, het zit in het midden.
En deze keer gaat het sneller. Bij computers duurde de omslag tien tot vijftien jaar. Nu is veel werk al digitaal, en kan de AI zelf een computer bedienen, code schrijven en die code draaien. Dat comprimeert de overgang.
De vraag die ik stel
Dit is waar mijn werk en dit verhaal elkaar raken. De vraag die organisaties zichzelf stellen is meestal: welke AI-tool kopen we? Dat is de verkeerde vraag. De betere vraag is: durven we onze archiefkast weg te gooien? Durven we het proces niet aan te vullen, maar opnieuw te bouwen met AI in het hart?
Ik wil het niet mooier maken dan het is. De archiefkast weggooien is makkelijk gezegd. Het is een verbouwing, geen knop, en niet elk bedrijf zou het in dit tempo moeten doen. Er gaat van alles in om: vertrouwen, veiligheid, mensen die mee moeten. Maar de richting is duidelijk, en de bedrijven die durven, lopen straks niet een stapje voor. Ze lopen een tijdperk voor.
Dat sluit deze serie. Hij begon klein, bij een knop in mijn editor die ik niet meer aanzet, en eindigt hier, bij de vraag hoe je een hele organisatie eromheen bouwt. De rode draad is steeds dezelfde: AI mag het werk doen, zolang jij bepaalt waar het in het midden mag staan.
Deel 7 en slot van een serie over hoe de makers van Claude Code er zelf mee werken. Begin bij deel 1: ik stapte van Plan mode af.