Ik had het mezelf makkelijker kunnen maken. Een abonnement op een van de grote beeldgeneratoren, een paar woorden intypen, en binnen seconden een glanzend plaatje. Geen installatie, geen terminal, geen gedoe met geheugen.
Toch doe ik het anders. Mijn beelden komen van een model op mijn eigen laptop, in één vaste stijl, met af en toe een avond aan frustratie als toegift. In deel 1 legde ik het waarom uit en in deel 2 het hoe. Dit deel gaat over de keuze zelf.
De keuze voor één stijl
Het ontwerp van deze site heet intern “Press”. Het leunt op zeefdruk, grove rasters, een beperkt palet, de look van iets dat gedrukt is in plaats van gerenderd. Toen ik beeld zocht dat daarbij paste, kwam ik niet uit bij scherpe, fotorealistische plaatjes. Die vechten met het ontwerp in plaats van het te dragen.
Dus koos ik voor één risografische stijl en hield die vast over alles. Dat is een beperking, en juist daarom werkt het. Een vast stijl-blok, alleen de scène wisselt, dezelfde seed. Het resultaat is dat de beelden bij elkaar horen zonder dat ik het elke keer opnieuw hoef te bedenken. Consistentie verslaat spektakel, zeker op een site die je vaker bezoekt.
Dit raakt aan iets wat ik ook over fotografie heb geschreven. Een eigen blik is geen trucje dat je aanzet. Het is een keuze die je telkens opnieuw maakt, tot ze vanzelf gaat.
Wat het kost
Eerlijk zijn over de prijs hoort erbij. Het genereren zelf is niet het probleem. Dat duurt seconden zodra het model warm is. De tijd zit in de gereedschapskist eromheen.
De eerste keren liep ik tegen van alles aan. Een omgeving die half geïnstalleerd was. Een onderdeel dat de ene keer werkte en de andere niet, afhankelijk van waar ik stond in de mappen. Een model dat zweeg in plaats van een foutmelding gaf. En één dure les: een vastgelopen proces hard afschieten terwijl het de grafische kaart gebruikte, kostte me een herstart van de hele machine. Sindsdien stop ik alles netjes.
Dat is geen reclame voor lokaal werken, het is de waarheid erover. Wie dit kiest, kiest ook voor af en toe een avond uitzoeken waarom iets niet start. Voor mij is dat het waard. Voor wie alleen snel een plaatje wil, eerlijk gezegd niet.
Wat het oplevert
Daar staat iets tegenover dat ik niet meer wil missen.
Ik bezit het. Geen teller, geen abonnement dat duurder wordt, geen dienst die morgen kan besluiten dat mijn stijl niet meer mag. Het model staat op mijn schijf en blijft werken, ook als het internet eruit ligt.
Ik herken het. Elk beeld op deze site komt uit dezelfde hand, met dezelfde keuzes. Dat is moeilijk te kopiëren, juist omdat het geen knop is maar een opgebouwde gewoonte.
En ik leer ervan. Door het zelf te doen begrijp ik wat een beeldmodel wel en niet kan. Dat inzicht draag ik mee als ik met anderen over deze techniek praat. Je snapt een gereedschap pas echt als je er een keer mee vastgelopen bent.
De bredere les
Dit drieluik ging over plaatjes, maar de onderliggende les is groter. Het is dezelfde die liep door mijn stukken over digitale soevereiniteit en over het verlaten van WordPress. Naarmate AI meer voor ons doet, wordt de vraag wie de controle houdt belangrijker, niet minder.
Lokaal beeld maken is daar een kleine oefening in. Niet uit angst voor de cloud, en niet omdat lokaal altijd beter is. Maar omdat het goed voelt om een stuk van je gereedschap echt in eigen hand te houden, te begrijpen hoe het werkt, en zelf te bepalen hoe het eruitziet. Gemak is fijn. Eigenaarschap is beter.
Dit is deel 3 van een drieluik over lokaal beeld maken met AI. Lees ook deel 1 en deel 2.